Jak zakonnica radzi sobie z potrzebą czułości i bliskości?

Potrzeba czułości i bliskości wynika z natury każdej kobiety. Każda z kobiet pragnie być kochana, przytulana, pragnie być dla kogoś potrzebna. Jak z potrzebami tego typu radzą sobie kobiety konsekrowane - czyli zakonnice? Odpowiada siostra Anna Maria Pudełko.

Zakonnica potrzeby

Zakonnice wstępując do zakonu mają takie same potrzeby czułości i bliskości jak inne kobiety. Okazuje się, że nie oczekuje się od nich, aby zamrażały swój instynkt macierzyński ani wyrzekały się go. Jest to absolutnie wbrew naturze kobiecej, stać się nieczułą i nie potrzebującą fizyczności. Zakonnice starają się ukierunkować swoje potrzeby na inne tory. Rozwijają tę potrzebę poprzez wyświadczanie przysług innym osobom. Jednocześnie nie pielęgnują w sobie instynktu macierzyńskiego i tej potrzeby czułości. W takim wypadku ich miłość i troska o bliźniego mogłaby się stać zaborcza, dominująca i zawłaszczająca. Ten rodzaj miłości jest zarezerwowany tylko dla Boga, dlatego świadomie należy się go wystrzegać.

Pragnienie bliskości a modlitwa

Człowiek rodząc się, potrzebuje bliskości od najbliższej mu osoby, czyli matki. Z czasem jego potrzeby rozwijają się już poza najbliższą rodzinę - potrzebuje on wtedy fizyczności i kontaktu z drugim człowiekiem. Wtedy wchodzi w relację małżeńską. Jednak bliskość na wyłączność oraz uczucia macierzyńskie rezerwowane są wyłącznie dla małżonka i dzieci. Zakonnica, która ślubowała czystość i wierność Bogu, nie może złamać danych ślubów. Oczekuje się od niej, że będzie jednakowo ciepła i serdeczna dla osób z najbliższego grona - rodziców czy rodzeństwa, jak i wobec osób obcych, które oczekują wsparcia i przyjaźni. Oczywiście może ona w sposób duchowy czy nawet fizyczny wyrażać swoje przywiązanie do przyjaciół i bliskich sobie osób, poprzez przytulenie czy czułe gesty. Ważne jest jednakże, aby nie przekraczała pewnych granic. Modlitwa może dopomóc osobie konsekrowanej w przezwyciężeniu w sobie pewnych pragnień i pokus, które mogłyby prowadzić do złych czynów. Osoby stanu zakonnego są bardzo silne wewnętrznie - ich życie składa się głównie z wyrzeczeń, które składają w ofierze w zamian za możliwość obcowania na co dzień z Panem Bogiem. Jest to dla Pana Boga bardzo piękna ofiara, która skutkuje otrzymywaniem na co dzień wielu wspaniałych darów. Warto podjąć tę ofiarę dla możliwości bliższego obcowania z Jezusem. W życiu zakonnic bardzo ważne jest to, aby potrzeba bliskości mogła zostać. Modląc się, należy prosić Boga o łaskę wstrzemięźliwości, oraz o to, aby pragnienie bliskości mogło zostać zaspokojone na przykład poprzez gesty miłości wyrażane w stosunku do dzieci, którymi zakonnica się opiekuje w swojej codziennej pracy.

Każdy człowiek ma pragnienie bycia blisko drugiego człowieka. Wstąpienie do stanu duchowego pozwala w pewien sposób przezwyciężyć tę ludzką słabość, jednak nigdy nie uda się jej wyprzeć do końca. Bliskość jest elementem szacunku i miłości do drugiego człowieka, więc nie można się jej wyrzec nawet będąc w stanie konsekrowanym.

Udostępnij